Integracja medycyny konwencjonalnej i funkcjonalnej w kontekście wyzwań strukturalnych oraz roli Rzecznika Praw Pacjenta
Współczesne systemy opieki zdrowotnej, oparte na paradygmacie medycyny konwencjonalnej (akademickiej), mierzą się z istotnymi wyzwaniami strukturalnymi. Należą do nich przede wszystkim lawinowo rosnące koszty stałe, zjawisko medykalizacji życia oraz nieefektywność proceduralna, które bywają określane mianem patologii systemowych. W obliczu tych dysfunkcji warto postawić pytanie o zasadność wdrożenia modelu medycyny integracyjnej.
Synergia medycyny klasycznej – opartej na twardych dowodach naukowych (EBM) oraz procedurach ratujących życie – z medycyną funkcjonalną, która koncentruje się na holistycznym podejściu, profilaktyce oraz poszukiwaniu pierwotnych przyczyn chorób przewlekłych, mogłaby przynieść wymierne korzyści dla zdrowia i dobrostanu pacjenta.
W tym kontekście kluczową kwestią pozostaje określenie instytucjonalnych ram dla takiej transformacji. Pojawia się pytanie, czy inicjowanie debaty nad standaryzacją i bezpiecznym wdrażaniem elementów medycyny funkcjonalnej nie mieści się w katalogu kompetencji Rzecznika Praw Pacjenta. Jako organ stojący na straży praw pacjenta do świadczeń zdrowotnych odpowiadających wymaganiom aktualnej wiedzy medycznej oraz godnej opieki, instytucja ta mogłaby odegrać istotną rolę w procesie ewolucji systemu ku modelowi bardziej zorientowanemu na pacjenta (person-centered care).
red.