Dziś ze smutkiem i ściśniętym sercem żegnam naszą, moją Mamę. Jadwiga Morawiecka była kobietą cichą i silną, była kobietą skromną i niezłomną.
Sama o sobie wiele nie mówiła, choć czasem wspominała, szczególnie tragiczne czasy II wojny światowej. Opowiadała o swojej matce, naszej babci Rozalii Różyczce, która z narażeniem życia zdobywała chleb, by wykarmić swoje dzieci, opowiadała o swojej rozstrzelanej w Stanisławowskiej szkole nauczycielce…
W stanie wojennym, gdy ojciec ukrywał się przed aresztowaniem, kiedy z tego samego powodu nie mogła liczyć na moją pomoc, została w domu z młodszym rodzeństwem: Martą, Mateuszem i Marysią. Ona wzięła na siebie cały ciężar codzienności, lęku i odpowiedzialności.
Bez takich kobiet: wiernych, twardych duchem, bez tych cichych bohaterek, nie byłoby tej Polski, o którą wspólnie walczyliśmy.
Mama była zbudowana z wartości, które nie przemijają: wierności, dobroci, pokory, odwagi. Nie uczyła nas patosem, tylko przykładem. To Ona, wspólnie z Ojcem, nauczyła swoje dzieci, że szacunek i cześć dla Rodziców kształtuje w nas to, kim naprawdę jesteśmy. To od nich wiemy, że nie trzeba wielkich słów. Wystarczy tylko tak żyć, by ich nie zawieść.
Na ostatnie imieniny dostałam od Mamy prezent. Starą maszynę do szycia. Tę samą, na której, uszyła mi pierwszą moją sukienkę, a wiele lat później, zszywała płótno na transparent, którym witano w Polsce Papieża świętego Jana Pawła II. Transparent, na którym napisane było hasło WIARA, NIEPODLEGŁOŚĆ.
W tej chwili, ta maszyna nie jest dla mnie zwykłym przedmiotem. Stała się również symbolem matczynej miłości. Symbolem Mamy cierpliwości i odwagi. Symbolem Jej myślenia o wierze i niepodległości.
Mamo, dziś zabieramy Cię w sobie. Na zawsze. Obiecujemy, że będziemy wierni przykazaniu: „czcij Ojca swego i Matkę swoją”.
A Was, swoich rodziców czcić będziemy nie tylko wspomnieniem, ale tym, jak żyjemy.
Na koniec powiem, jak zawsze mawiał Twój Tato, nasz ukochany Dziadek Józek: Nie hniwej się i czuwaj.
Spoczywaj w Pokoju.