Zaplombowany wagon historii

czyli jak Niemcy wyeksportowali komunizm, a Rosja go zainstalowała jak wirusa

Gdyby historia była filmem, to Niemcy i Rosja z pewnością graliby w nim duet czarnych charakterów – takich, co to najpierw podpalają dom, a potem oferują pomoc w gaszeniu, oczywiście za odpowiednią cenę. A wszystko zaczęło się od ideologicznego prezentu, który Niemcy wręczyli światu z uśmiechem godnym sprzedawcy odkurzaczy – komunizmu.

Made in Germany: komunizm – produkt eksportowy z duszą piekielną

Karol Marks i Fryderyk Engels – oto duet, który w XIX wieku postanowił, że świat potrzebuje rewolucji. Nie, nie rewolucji przemysłowej – to już było. Chodziło o rewolucję społeczną, która miała wyzwolić proletariat, a w praktyce wyzwoliła aparat represji, obozy pracy i kolejki po chleb. Ich manifest komunistyczny był niczym instrukcja obsługi dla przyszłych tyranów – zgrabnie opakowana, pełna wzniosłych haseł, ale z efektem ubocznym w postaci milionów ofiar.

Lenin, ten ideologiczny fanboy z Petersburga, zaczytywał się w dziełach niemieckich filozofów jak nastolatek w poradnikach samodoskonalenia. I tak oto niemiecka teoria trafiła na rosyjską praktykę – z efektem porównywalnym do wrzucenia granatu do beczki z benzyną.

Zaplombowany pociąg – niemiecka wersja Ubera dla rewolucjonistów

Rok 1917. Niemcy mają problem: wojna na dwa fronty. A jak wiadomo, Niemcy nie lubią dzielić uwagi – ani w wojnie, ani w polityce. Rozwiązanie? Wysłać Lenina do Rosji w zaplombowanym wagonie, niczym przesyłkę kurierską z opcją „zniszcz i nie pytaj”. Wagon nie był może luksusowy, ale za to pełen ideologicznego ładunku wybuchowego.

Do tego dorzucono równowartość miliarda dolarów – bo rewolucja, jak każda impreza, kosztuje. Lenin nie tylko przyjechał, ale i rozkręcił balet, który zakończył się obaleniem caratu, wojną domową i narodzinami Związku Radzieckiego. A wszystko to dzięki niemieckiej inwestycji – jakby Deutsche Bank postanowił zainwestować w chaos.

Wersal – wspólny wróg dla tych, co nie lubią przegrywać

Po I wojnie światowej Niemcy i Rosja znaleźli się w klubie „upokorzonych i wściekłych”. Traktat Wersalski był dla Niemców jak dieta bez kiełbasy – nie do zaakceptowania. Zakaz rozwoju militarnego? Utrata terytoriów? Toż to zamach na niemiecką duszę strategiczną.

Rosja, z kolei, została potraktowana jak niechciany gość na przyjęciu dyplomatycznym – izolowana, pogardzana, z rewolucją w tle. I tak oto dwa skrajne reżimy – bolszewicki i niemiecki – zaczęły flirtować ze sobą, bo jak wiadomo, wspólny wróg zbliża bardziej niż wspólne wartości.

Tajne laboratoria – niemiecko-sowiecka akademia zła

Wbrew zakazom traktatowym, Niemcy i ZSRR rozpoczęli współpracę militarną, która przypominała kursy doszkalające dla przyszłych agresorów. Na sowieckiej ziemi powstały ośrodki szkoleniowe, które dziś można by nazwać „Akademią Zła”:

Lipieck – szkoła lotnicza dla przyszłych pilotów Luftwaffe. Bo przecież każdy totalitarny reżim potrzebuje dobrych pilotów.

Kama pod Kazaniem – poligon dla niemieckich czołgów. Idealne miejsce, by testować przyszłe narzędzia blitzkriegu.

Tomka – laboratorium broni chemicznej. Bo jak już niszczyć, to z rozmachem.

Niemcy dostarczali technologię, Sowieci przestrzeń. Transakcja była prosta: know-how za ziemię. A wszystko to pod przykrywką „współpracy naukowej”. Gdyby nie skala zniszczeń, można by uznać to za przykład udanej synergii.

Pakt Ribbentrop-Mołotow – kiedy cynizm przekracza granice

W 1939 roku Niemcy i ZSRR postanowili, że Polska to taki „bękart Wersalu”, którego można rozszarpać bez większych konsekwencji. Tajny pakt, który przypominał mafijną umowę o podziale terytoriów, był finałem cynizmu, który przez lata dojrzewał w niemieckich i sowieckich laboratoriach politycznych. Komunizm i nazizm – dwa niemieckie twory – zjednoczyły się w akcie agresji, pokazując, że ideologia to tylko kostium. Prawdziwym aktorem jest interes. A Polska? Polska była sceną, na której rozgrywał się ten teatr zniszczenia.

250 lat niemieckiej kreatywności w niszczeniu sąsiadów

Jeśli ktoś sądzi, że niemiecka ingerencja w sprawy Europy Środkowo-Wschodniej to incydent, to warto przypomnieć kilka faktów:

Caryca Katarzyna Wielka? Niemka.

Rozbiory Polski? Niemiecka inicjatywa z rosyjskim wykonaniem.

Komunistyczna Rosja? Niemiecka ideologia w rosyjskim wydaniu.

Nazizm? Niemiecki produkt, eksportowany z entuzjazmem.

Tusk? No cóż, niektórzy twierdzą, że też niemiecki projekt.

Od I RP po III RP – każda polska tragedia miała w tle niemiecką kalkulację i rosyjską realizację. Lewica, prawica, monarchia czy republika – dla niemieckich elit to tylko dekoracje. Cel był zawsze ten sam: dominacja. A ideologia? To tylko makijaż na twarzy cynizmu.

Epilog: Historia jako kabaret

Gdyby ktoś chciał napisać kabaret o historii Europy, Niemcy i Rosja byliby jego głównymi bohaterami – z tą różnicą, że ich żarty kosztowały miliony istnień. Zaplombowany wagon, tajne laboratoria, pakty o nieagresji – to nie są scenariusze z thrillera, to realne wydarzenia, które pokazują, że gdy Niemcy i Rosja zaczynają współpracować, Europa powinna zacząć się modlić.

Bo historia uczy, że kiedy Berlin i Moskwa podają sobie rękę, to Warszawa traci terytorium. A kiedy ideologia staje się narzędziem, to człowiek staje się ofiarą. I choć dziś wagony są już otwarte, to cynizm nadal kursuje po europejskich torach – bez biletu, bez kontroli, z uśmiechem na twarzy.