W złotogłowiu i purpurze, z dostojeństwem starszej pani rozmyślającej o przemijaniu czasu i nadchodzącym spoczynku, wędruje niespiesznie, rozprowadzając barwy z malarskim talentem i hojną ręką rozdając plony. W tym roku sypnęła jabłkami w takiej obfitości, że nie wiadomo, co począć z ich nadmiarem – już dość, już słoików brak. O pani jesieni, która chodzi po… Czytaj dalej Pani jesień